Ap. 105 (Rz 11,2 – 12)

2 Nie odrzucił Bóg ludu swego, który uprzednio rozpoznał. Czy nie wiecie, co mówi Pismo o Eliaszu? Jak skarży się Bogu na Izraela: 3 Panie, proroków twoich pozabijali, ołtarze twoje poburzyli, ja sam pozostałem i nastają na duszę moją. 4 Ale co mówi mu Ten, który wyrokuje? Pozostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie ugięli kolan przed Baalem. 5 Tak więc i w obecnym czasie z wyboru łaski Ostatek pozostał. 6 A jeśli z łaski, to nie z uczynków, gdyż wtedy łaska nie byłaby łaską. 7 Co zatem? Czego poszukuje Izrael, tego nie znalazł. A ci z wyboru znaleźli, pozostali zaś pogrążyli się w zatwardziałości. 8 Jak napisano: Dał im Bóg ducha otępienia, Oczy nie do widzenia, uszy nie do słyszenia, aż do dnia dzisiejszego. 9 Także Dawid mówi: Niechaj biesiada ich stanie się pułapką i siecią, i zasadzką, i karą dla nich. 10 Niech oczy ich okryją się ciemnością, aby nie widzieli, a grzbiet ich ugnij na zawsze. 11 Mówię więc: czy potknęli się, aby upaść? Przenigdy! Przez ich przestępstwo zbawienie dla pogan [przyszło], aby wzbudzić ich zazdrość. 12 A jeśli przestępstwo ich bogactwem dla świata, a umniejszenie ich bogactwem pogan, to o wiele bardziej ich pełnia.

Za: Nowy Testament. Ekumeniczny Przekład Przyjaciół, Kraków 2016.